به گزارش پویاروز، پیش از هر چیز، باید به این نکته توجه کرد که ریه‌های کودکان پیش دبستانی و دبستانی به لحاظ فیزیولوژیکی تفاوت چندانی ندارند. هر دو گروه سنی به شدت آسیب‌پذیر هستند و سیستم ایمنی بدن آن‌ها به نسبت بزرگسالان و حتی نوجوانان، به مراتب ضعیف‌تر است. در شرایط آلودگی شدید هوا، ذرات معلق می‌توانند باعث بروز التهاب مزمن و مشکلات تنفسی در هر دو گروه سنی شوند. بنابراین، این سوال مطرح می‌شود که آیا واقعاً منطقی است که مهدکودک‌ها تعطیل شوند اما دبستانی‌ها همچنان به مدرسه بروند؟

از طرفی با توجه به آمارها و گزارش‌های موجود، آلودگی هوا در تهران به حدی رسیده که حتی دانش‌آموزان دبیرستانی و دانشگاهی نیز در معرض خطرات جدی قرار دارند. در چنین شرایطی، تصمیم‌گیران باید به جای تمرکز بر سن قانونی و مقاطع تحصیلی، بر مبنای شاخص‌های آلودگی و داده‌های محلی مانند نرخ بستری کودکان تصمیم‌گیری کنند. بی‌توجهی به این نکات و تکیه بر دلایل غیرعلمی می‌تواند تبعات جبران‌ناپذیری برای سلامت نسل آینده داشته باشد.

اگرچه که تصمیم‌گیران در تلاش هستند تا تعادلی بین سلامت، آموزش و هزینه‌های اجتماعی برقرار کنند، اما این تعادل باید بر مبنای داده‌های علمی و واقعی شکل گیرد. چرا که آموزش اهمیت بالایی دارد، اما هیچ آموزشی نمی‌تواند جایگزین سلامت کودکان شود. در شرایطی که آلودگی هوا به شدت بالا است، تعطیلی کامل یا برگزاری کلاس‌ها به صورت غیرحضوری برای تمامی مقاطع تحصیلی منطقی‌تر به نظر می‌رسد.

در نهایت، باید گفت که تصمیمات کارگروه اضطرار آلودگی هوای تهران نیازمند بازنگری جدی است. توجه به سلامت تمام گروه‌های سنی، به ویژه کودکان، باید در اولویت قرار گیرد. امید است مسئولان مربوطه با نگاهی علمی و مبتنی بر داده‌های واقعی، اقداماتی مؤثرتر برای حفاظت از سلامت جامعه بویژه کودکان و نوجوانان اتخاذ کنند.