مردم پا به پای هم در خیابان حاضر شدند تا جشن ۲۲بهمن را برای بار ۴۷تم تکرار کنند.
امروز، خبرنگار نبودم که فقط روایت کند؛
من هم یکی از همان مردمی بودم که در خیابان‌ها قدم می‌زدند، پرچم در دست داشتند و تاریخ را دوباره زندگی می‌کردند.
راهپیمایی ۲۲ بهمن، برای من تنها یک ماموریت خبری نبود؛ صحنه‌ای زنده از حضور مردم و خانواده‌هایی بود که با فرزندان‌شان آمده بودند تا وفاداری خود را به وطن و انقلاب اسلامی به تصویر بکشند.
از کودکان خردسال تا سالمندانی که با گام‌هایی آرام اما مطمئن در جمعیت حرکت می‌کردند، همه یک پیام مشترک داشتند؛ ایستادگی هنوز ادامه دارد.
در میان جمعیت، خانواده‌ها پررنگ‌ترین تصویر این روز بودند. پدرانی که دست فرزندان‌شان را گرفته بودند و مادرانی که با لبخند، پرچم ایران را در دستان کودکان خود قرار می‌دادند.
نوجوانانی که شاید روزهای سخت انقلاب و جنگ را ندیده‌اند، اما معنای استقلال، عزت و مقاومت را از همین حضور خانوادگی می‌آموزند.
این حضور، نمادین و تشریفاتی نبود؛ حضوری آگاهانه و از سر باور بود. خانواده‌ها آمده بودند تا بگویند انقلاب، فقط خاطره‌ای تاریخی نیست، بلکه حقیقتی زنده است که نسل به نسل منتقل می‌شود.
شعارها از دل جمعیت برمی‌خاست و خیابان‌ها، صدای وحدت و همدلی را بازتاب می‌داد.
برای یک خبرنگار، ۲۲ بهمن روزی است که خبر، پیش از آن‌که نوشته شود، دیده و لمس می‌شود.
امروز مردم، خودِ خبر بودند؛ با چهره‌هایی امیدوار، پرچم‌هایی برافراشته و حضوری که معنای تعلق به وطن را دوباره معنا می‌کرد.
۲۲ بهمن، روایت مردمی است که همچنان کنار هم می‌ایستند؛
روایتی از خانواده، وطن و امید.
روایتی که شعف و وطن پرستی را معنا می بخشد.
کاش برای این مردم کاری کنیم که شادی برای همیشه در وجودشان نهادینه شود و قلب های مهربانشان آرام گیرد و دل نگران هر لحظه نوسان قیمت و هجوم دشمن نشود.

گزارش: ناهید ابراهیمی