به گزارش ایرنا، این روزها وطن زخمی است از جنس آتش و آهن، زخمی که بر پیکر خاک نشسته اما دردش در دل میلیون‌ها انسان تپش دارد.

هر خبر تیری است که بی‌صدا بر قلب‌ها می‌نشیند و هر نام روایتی است از پروازی ناگهانی به افق‌های بی‌بازگشت، اما در دل همین تلخی ممتد، حقیقتی روشن به نام «ایستادگی» قد کشیده است.

در روزهایی که سایه تلخ جنگ بر سرزمینمان سنگینی می‌کند، قلب هر ایرانی به تپشی متفاوت گرفتار است؛ تپشی آمیخته به اندوه، خشم و غیرتی که از دل خاک این سرزمین برمی‌خیزد و جان را به ایستادگی فرا می‌خواند.

تجاوز به وطن واژه‌ای نیست که تنها در سطرهای خبر بگنجد؛ زخمی‌ست ژرف که بر جان هر دلداده‌ این خاک می‌نشیند.

زخمی که با هر خبر تازه دوباره سر باز می‌کند؛ دلی که می‌فشرد، قلبی که بی‌قرار می‌تپد و دستانی که بی‌اختیار در مشت گره می‌شوند.

این روزها، روایت تلخ هم‌دستی دشمنان در تعرض به میهن، حقیقتی‌ست که خواب و آرامش میلیون‌ها ایرانی را ربوده و بهار طبیعت را در کامشان تلخ کرده است.

در این میان خانواده‌هایی هستند که داغدار عزیزان‌شان شده‌اند؛ کوچی ابدی که هرگز عادی نمی‌شود، با این حال آنچه دیده می‌شود همه‌ حقیقت جنگ نیست.

در دل این تاریکی نوری از رشادت می‌درخشد، بیست و هفت روز گذشته اگرچه با خبرهای تلخ آمیخته اما روایتگر ایستادگی مردان و زنانی‌ست که در خط مقدم جان را سپر وطن کرده‌اند.

همان‌هایی که بارها از ما خواسته‌اند برای حفظ کشور و شکست دشمن غدار در صف واحد متحد و منسجم بمانید، جمله‌ای کوتاه اما سرشار از امید و ایمان به این که هنوز کسانی هستند که ایستاده‌اند تا دیگران بمانند.

سبزپوشان، نظامیان، نیروهای انتظامی و همه‌ مدافعان این سرزمین این روزها نه در کلام که در عمل معنای غیرت را معنا می‌کنند.

آنان می‌توانستند همچون دیگران در کنار خانواده‌هایشان باشند، اما دل از عزیزان بریدند تا دل ایران نلرزد، از آسمان تا زمین و از دریا تا مرزهای دوردست به وسعت وطن حضور دارند.

کافی‌ست ایرانی باشی تا این روزها رگ غیرتت به تپش افتاده باشد، همان غیرتی که تو را در لباس سپید مدافع دریا می‌نشاند، به دل موج‌ها می‌فرستد و سرانجام نامت را در فهرست جاودانه‌ها ثبت می‌کند.

این روزها دفاع تنها در میدان نبرد و در کنار رزمندگان معنا نمی‌شود، آنان که جامه‌ سرخ امداد و سپید درمان بر تن دارند، روایت دیگری از ایثار می‌نویسند.

هلال احمر و کادر درمان هم‌پای مدافعان نه برای جنگ که برای زندگی در دل خطر می‌نشینند.

آنان نیز خانواده دارند، دل‌بستگی دارند و داغ، اما در این روزهای سخت عشق به ایران را بر همه‌ چیز مقدم می‌دارند.

چه تصویر جان‌سوزی‌ست آن امدادگری که در میان آوار و خون با پیکر بی‌جان عزیز خویش روبه‌رو می‌شود، اما باز هم از ایستادن بازنمی‌ماند.

این روزها غیرت را نه در شعار که در نگاه‌ها، در گام‌ها و در جان‌فشانی‌ها می‌توان دید، غیرتی که آن‌چنان در هم تنیده شده که واژه‌ها از توصیفش قاصرند و همین است که دل در میانه‌ هراس جنگ، گرمایی عجیب احساس می‌کند، گرمایی برخاسته از ایمان، از ایستادگی و از عشقی که نامش وطن است.

غیرت آن آتش خاموش‌ناشدنی، روایت شجاعت ملتی در خون و ایمان که برای حفظ مام میهن تا خون در بدن دارد در برابر دشمن ایستاده است.