پویاروز – نزدیک به چهار ماه از جنگ نابرابری که به کشور عزیزمان تحمیل شد و جان‌های ارزشمند بسیاری را فدای ایران و اسلام کرد، می‌گذرد؛ جنگی که به گواه دوست و دشمن، با شجاعت کم‌نظیر مردم مسلمان ایران همراه بود و دشمن را از همان روزهای نخست، مرعوب رشادت‌های فرزندان این سرزمین کرد، مردم حاضر در خیابان‌ها و رزمندگان سرافراز خط مقدم، چنان ضربات سنگین و دردناکی بر پیکره دشمن وارد کردند که تا سال‌ها اندیشه تجاوز و غارت ملت‌های مظلوم را از سر بیرون خواهد کرد.

پویاروز – ایران، نه فقط سرزمینی باستانی، که موزه‌ای زنده از حماسه‌هایِ بی‌بدیل و پهلوانانی است که نامشان با تار و پودِ تاریخِ این دیار در هم تنیده است.

پویاروز – اردیبهشت ماه در تقویم این سرزمین، تنها یک تاریخ نیست، بلکه یادآور حادثه‌ای تلخ و جان‌سوز برای ملت ایران است، روزی بارانی در واپسین روزهای دومین ماه بهار، روزی که خبر فقدان رئیس‌جمهور منتخب‌مان، قلب‌های بسیاری را به درد آورد و سایه‌ای از اندوه بر کشور افکند.

پویاروز – به بهانه‌ی بیست‌وپنجم اردیبهشت، روز گرامیداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی

پویاروز – امروز صبح، برای انجام کاری اداری با پدرم همراه شدم، در مسیر، از سیاست گفتیم؛ موضوع مورد علاقه‌ی پدرم و البته مسئله‌ای که این روزها، خواسته یا ناخواسته، ذهن همه‌ی هم‌وطنان و شاید بی‌اغراق بخش بزرگی از مردم جهان را درگیر کرده است.

پویاروز – انشای جالب یک دانش‌آموز پایه ششم در مورد آغاز جنگ تحمیلی رژیم صهیونیستی و امریکای جهانخوار و شهادت رهبر انقلاب

پویاروز – از لحظاتی که گمانه زنی در رابطه با شهادتتان شد دعا می کردم که تکذیب شود، اما گویا تقدیر به زیبایی برای شما نقش شهادت زده بود.

پویاروز – عصر ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ است.
هوا بوی انتظار می‌دهد، نمی‌دانم چرا ذهنم آرام نمی‌گیرد؛ افکارم مثل پرنده‌هایی بی‌قرار، از شاخه‌ای به شاخه دیگر می‌پرند. اخبار، تحلیل‌ها، حرف‌ها… همه در سرم می‌چرخند، لحظه‌ای از خودم فاصله می‌گیرم؛ می‌ایستم و به هیاهوی درونم نگاه می‌کنم.

پویاروز – گروه خبری ندای زاگرس با کسب چندین عنوان برتر در دهمین جشنواره رسانه‌ای ابوذر و دومین رویداد رسانه‌ای طنین، بار دیگر توانمندی و خلاقیت خود را در عرصه تولید محتوای حرفه‌ای به نمایش گذاشت.

پویاروز – مادر؛ واژه‌ای ارزشمند و نقشی آسمانی که با تمام عظمتش در زندگی ما جاری است. همه ما با این موجود بهشتی آشنا هستیم؛ از زمانی که در رحم مادر بودیم و نگاهبان مهربان او بودیم تا زمانی که در آغوش پرمهرش رشد کردیم. همه خنده‌ها و گریه‌های کودکی‌مان را در کنار او سپری کرده‌ایم و در پناهش بزرگ شده‌ایم.