پویاروز – تهران- در روزگاری که شبکه‌های اجتماعی و روایت‌های بیرونی سهم بیشتری در شکل‌گیری ذهن نوجوانان و جوانان پیدا کرده‌اند، مسئله ارتباط نسل جدید با آیین‌های مذهبی بیش از آنکه به تغییر باورها مربوط باشد، به تغییر مسیرهای تربیتی و کم‌رنگ شدن گفت‌وگو بازمی‌گردد. جایی که تجربه دینی برای اثرگذاری دوباره، بیش از هر زمان دیگری به شناخت مخاطب، همراهی تدریجی و خلق زبان‌های تازه ارتباطی نیاز دارد.

پویاروز – تهران- دهه هشتادی‌ها و نودی‌های شرکت‌کننده در مراسم وداع با پیکر رهبر شهید انقلاب بر ادامه راه ایشان توسط نسل موسوم به «زد» تاکید کردند.

پویاروز – تهران- صدای مداحی در کوچه پیچیده است. چند نوجوان با تی‌شرت‌های مشکی نقش‌دار کنار درب هیات ایستاده‌اند. یکی از آنها قبل از ورود چند ثانیه از مراسم را با گوشی‌اش ضبط می‌کند و استوری می‌گذارد. همه برای عزاداری آمده‌اند، اما برخی با تیپ و ظاهر متفاوت و برخی هم گویا برای یک دورهمی و میهمانی اما با پوشش سیاه؛ این تصویر، روایتی از نسل زد است؛ نسلی که عزاداری را با زبان، پوشش و ابزارهای ارتباطی خودش تجربه می‌کند.

پویاروز – نسل Z یا «زومرها»، نسلی است که از کودکی با اینترنت و گوشی‌های هوشمند بزرگ شده و زندگی آنلاین و آفلاین برایشان جدایی‌ناپذیر است. این نسل با سرعت یادگیری بالا، خلاقیت و تمایل به استقلال، نه تنها مصرف‌کننده فناوری بلکه خالق محتوا و نوآور اجتماعی و اقتصادی نیز هست. حساسیت آن‌ها به عدالت اجتماعی، محیط زیست و حقوق بشر باعث شده در شبکه‌های اجتماعی به نیروی محرک بدل شوند و سبک تازه‌ای از ارتباط و فرهنگ را رقم بزنند.

پویاروز – تهران- چطور ممکن است نسلی که دائم آنلاین است و دنیای دیجیتال را خانه خود می‌داند، داوطلبانه گوشی‌ها را کنار بگذارد و سه روز در مسجد بماند؟ اینجا، نسل زد با زمزمه قرآن، تجربه‌ای را کشف کرده است که سکوت، تأمل و خلوت را به زبانی تازه برایشان معنا می‌کند.

پویاروز – تهران- پدرِ امروز، ادامه همان پدرِ توانمند و دلسوز گذشته است، اما با نگاهی گرم‌تر و شنونده‌تر. او هنوز تکیه‌گاه خانواده است، فقط حالا در کنار اقتدار، صمیمیت و گفت‌وگو را هم معنا کرده است. نسل تازه پدران باور دارند که قدرت، با مهربانی زیباتر می‌شود. این دگرگونی، روایت تازه‌ای از استواری و عشق در خانواده ایرانی است.

تهران- سکوت نوجوانان این روزها تنها یک رفتار ساده نیست؛ پشت این خاموشی دنیایی از افکار، احساسات و گاه ناامیدی پنهان شده است. نسل زد که درگیر بمباران اطلاعات و فشارهای ارتباطی مداوم است، سکوت را هم ابزار دفاعی و هم راهی برای بازآفرینی خود میداند. حال باید دید, چرا نوجوانان امروز ترجیح می‌دهند به جای گفت‌وگو، سکوت کنند؟ آیا این سکوت نشانه ضعف و ناتوانی است یا راهی برای نشان دادن قدرت و استقلال؟