به گزارش پویاروز، این جمله ماندگار را ما بارها از گذشتگان شنیده‌ایم، «حادثه خبر نمی‌کند» واقعیتی تلخ را به تصویر می‌کشد. طی هفته‌های اخیر، من شخصاً شاهد فقدان یک بانوی مهربان و دلسوز بودم که بدون هیچ‌گونه پیش‌زمینه‌ای، به خاطر حمله قلبی ناگهانی از میان ما رفت. این حادثه، نه تنها خانواده را داغدار کرد بلکه بر من نیز تأثیری عمیق گذاشت.

این تجربه تلخ مرا به تأمل در مورد ارزش‌های انسانی و اهمیت پاسداشت یاد و خاطره کسانی که برای ما عزیزند، واداشت و اینکه هرکسی در جایگاه و موقعیت خودش حائز ارزش و اهمیت است و نگه داشتن یاد و خاطره عزیزان می‌تواند تسکینی بر غم ها و دردهای پنهان ما باشد.

در تلاش برای پر کردن جای خالی مادر همسرم، به سراغ یکی از هدایای او رفتم؛وسیله‌ای از جنس پیرکس که آسیب دیده بود. با مراجعه به بازار شیشه‌گری، با هنرمندی آشنا شدم که سال‌ها در این حوزه فعالیت کرده و تخصصش در زمینه شیشه‌گری پیرکس بی‌نظیر بود. گفتگوی ما نه تنها اطلاعات ارزشمندی را به من منتقل کرد بلکه نشان داد که چگونه افراد با استعداد و متخصص در کشور ما به دلیل سوءمدیریت و بی‌توجهی، به فراموشی سپرده شده‌اند.

در ادامه باید گفت: بسیاری از هنرمندان و متخصصان ما به دلایل مختلفی از جمله عدم حمایت و توجه کافی از سوی مسئولان، یا به خارج از کشور مهاجرت کرده‌اند یا در کنج عزلت پناه برده‌اند. این امر نه تنها به ضرر خود آنهاست بلکه به زیان کل جامعه نیز تمام می‌شود. آیا وقت آن نرسیده که مسئولان مربوطه با معطوف نمودن توجه بی‌قید و شرط خود نسبت به آینده‌سازان این مرز و بوم چاره‌جویی کنند؟

در پایان، باید بر این نکته تأکید کنم که تنها با همکاری و همبستگی می‌توانیم آینده‌ای روشن برای ایران عزیزمان بسازیم. شعر زیبای «دست به دست هم دهیم به مهر، میهن خویش را کنیم آباد» باید سرلوحه کار ما باشد. باید با احترام و قدرشناسی به این سرمایه‌های ملی نگریسته و با حمایت از آنها زمینه‌ساز رشد و شکوفایی هرچه بیشتر جامعه خود باشیم.

این وظیفه‌ای است که نه تنها بر عهده مسئولان بلکه بر عهده همه ماست. لذا باید هنرمندان، متخصصان و نخبگان کشورمان را پاس بداریم و از آنها حمایت کنیم. این کار نه تنها وظیفه انسانی ماست بلکه راهی است برای ساختن هرچه بهتر کشور عزیزمان ایران.