به گزارش پویاروز، السا افشار، دختر ۱۱ ساله‌ای‌ست که در نمایش «آوازهای سر شام» به کارگردانی «میلاد محمدیان شمالی»، نقش نوازنده‌ی پیانو را ایفا می‌کند. اما آن‌چه او را خاص می‌کند، نه فقط حضورش روی صحنه، بلکه نگاهی‌ست که کودکانه، صادقانه و سرشار از رؤیا به هنر دارد.

‌▫️آغاز با نت‌های ساده، ادامه با آرزوهای بزرگ

السا با صدایی آرام و پر از شوق می‌گوید: «از ۷ سالگی کلاس پیانو رفتم. الان ۴ ساله که پیانو می زنم. صدای پیانو رو خیلی دوست دارم، چون می‌تونه همه‌ی حس‌های آدم رو نشون بده، هم شادی هم غم.»
در همین چند جمله، می‌توان عمق ارتباط او با موسیقی را ، نه به‌عنوان سرگرمی، بلکه به‌عنوان زبانی برای بیان احساسات دید.

‌ ▫️کودک چندوجهی؛ از رنگ تا صحنه

السا تنها به موسیقی بسنده نکرده و به نقاشی و تئاتر نیز علاقه‌مند است. این تنوع هنری، نشان از ذهنی خلاق و جست‌وجوگر دارد؛ ذهنی که در حال کشف جهان از مسیرهای مختلف است.
«کلاً هنر رو دوست دارم»؛ جمله‌ای ساده، اما پرمعناست. در دنیای او، هنر نه یک رشته، بلکه یک زیست‌جهان است.

▫️خانواده؛ ستون‌های پنهان موفقیت

در مسیر رشد هنری کودکان، خانواده نقشی حیاتی دارد. السا با لبخندی گرم از پدر و مادرش یاد می‌کند:
«همیشه حمایتم کردن. هر وقت سخت بود، منو تشویق می‌کردن و هیچ وقت تنهام نذاشتن.»
این حمایت، نه فقط در فراهم‌کردن امکانات، بلکه در ساختن اعتمادبه‌نفس و پایداری او نقش داشته است. خانواده‌ی السا، نمونه‌ای از همراهی مؤثر در مسیر شکوفایی استعداد کودک‌اند.

‌ ▫️صحنه‌ی نخست؛ تجربه‌ای فراتر از اجرا

نمایش «آوازهای سر شام» برای السا، اولین تجربه‌ی اجرای موسیقی روی صحنه‌ی تئاتر است. او با هیجان و اندکی اضطراب از آن می‌گوید:
«اولش یه کم استرس دارم، ولی وقتی پشت پیانو می‌شینم همه‌چی عوض می‌شه و فقط به موسیقی فکر می‌کنم.»
این جمله، گواهی‌ بر قدرت تمرکز و ارتباط عمیق او با سازش است. صحنه برای السا، نه محل ترس، بلکه فضای ابراز وجود است.

▫️ رؤیای کودکانه، افتخار شهری

السا آرزویی بزرگ دارد: «دوست دارم یه روزی برای شهرم ایلام افتخار بیارم. مثلاً توی جشنواره‌های بزرگ موسیقی اجرا کنم.»
این آرزو، فراتر از موفقیت شخصی‌ است. او می‌خواهد نماینده‌ی شهری باشد که شاید کمتر دیده شده، اما در دل خود استعدادهایی ناب دارد. این نگاه، نشان از بلوغ فکری و حس مسئولیت اجتماعی او دارد.

‌▫️ پیام کودکانه، صدای بزرگ

در پایان، السا پیامی برای کودکان دیگر دارد: «هیچ وقت ناامید نشن و اگه به چیزی علاقه دارن، دنبالش برن. چون وقتی کاری رو با عشق انجام بدی، حتماً موفق می‌شی.»
این جمله، شاید ساده باشد، اما از دل تجربه‌ای واقعی آمده؛ تجربه‌ای که با تلاش، حمایت و عشق، به ثمر نشسته است.

—
السا افشار، نماد نسلی‌ است که اگر دیده شود، اگر شنیده شود، می‌تواند آینده‌ی هنر این سرزمین را دگرگون کند. او با هر نت، با هر اجرا، با هر رؤیا، پیام‌آور امیدی از دل ایلام، برای تمام ایران است.