پیشگفتار؛بعد از چند هفته دیداری با یکی از دوستان داشتم با وجودی که ایشان بسیار پیگیر اخبار سیاسی و اقتصادی است در شروع صحبت هایمان پس از احوالپرسی گفت چه خبر؟
پاسخ به این سوالش برای من کوتاه بود، الحمدلله خبر خاصی نیست!
در ادامه گفت منظورم از اخبار جدید است!؟
سرسری و تیتروار گریزی بر اخبار روز برایش کردم. از وضعیت سیاسی، تهدیدات جنگ، اقتصاد و اجتماع و … اما او همه را از بر بود.
پرسید به نظرت چه می شود؟ همه چیز گران شده و سایه ی جنگ که دور نشده این وضعیت تا کجا ادامه پیدا می کند؟
برای همه ی اینها بر اساس افکار خودم و تحلیل پاسخی داشتم و بیان کردم.

لحظاتی بعد بحث از سیاسی به اقتصادی رسید. با وجودی که از دارایی ها و درآمدش اطلاع داشتم و می دانستم که با وجود مشکلات تورمی باز رو به رشد است اما همه ی صحبت‌هایش بویی از حس شکست کامل می داد. در لا به لای حرفهایش افسوسی از ریسک های نکرده اش آشکار بود. افسوسی که نشان از تکرار برخی جملات کلیدی مانند( کاش، می توانستم، داشتم و نکردم، نمی‌دانستم و گرنه انجام می دادم و …) که روانش را تسخیر کرده بود.

این روزها در صف نوبت نان که باشی یا در تاکسی، منتظر نوبت ویزیت دکتر یا که در پی کار اداری، در شب نشینی باشی یا در میان هم ریشان و هم صنفان بحثی به میان می آید فراتر از بحثهای سیاسی و اقتصادی بنام خودخوری که نشات گرفته از تورم فزاینده است. این موضوع که در زبان عامیانه ی ایلامی (ورینه) گفته می شود معضلی است که از موشک های دشمن بدتر است چراکه گوینده و شنونده را با بحران احساسی و ترس مضاعف از آینده روبرو می کند .

به نظر نگارنده عادت به همین خودخوری های روزمره (ورینه ها) در میان عموم مردم شهر کوچکی مانند ایلام و شهرستانها و حتی روستاهایش باعث ایجاد زمینه ی مشکلات عدیده ی همچون وسواس فکری، ایجاد حس فقر در برخی افراد برخوردار از تمکن مالی، اختلافات درون خانوادگی، ایجاد حس عدم مفید بودن، تمایل به خودکشی و دگرکشی، ایجاد حرص و ولع مضاعف، عدم رضایت از زندگی ، کاهش ایمان و اعتماد به خداوند و … شده است.

بحران «خودخوری»؛ درد پنهانی است که فراتر از اخبار تورم، سیاست‌ و جنگ در جامعه رخنه کرده است. اما انسان در لحظه ای می تواند با تغییر سبک فکری، زندگی، مطالعاتی، ایمانی و ارتباطی خود سعی در حل این معضل رفتاری بنماید .