پویاروز – قم- بعضی بازگشتها، پایان یک سفر نیست؛ رسیدن به همان خانهای است که سالها مامن دل بوده است؛ برای مردی که هر از گاه، فارغ از هیاهوی سیاست و سنگینی مسوولیت، راه قم را در پیش میگرفت و در سکوت شبهای جمکران، بیواسطه با خدای خویش سخن میگفت، چه سرانجامی میتوانست معنابخشتر از آن باشد که آخرین نماز وداعش نیز در همان آستان اقامه شود.
جمکران، برای آنان که تنها از کنار نامش گذشتهاند، شاید مسجدی در حاشیه شهر باشد؛ اما برای دلدادگان فرهنگ انتظار، اینجا جغرافیا نیست، قرارگاه امید است؛ جایی که انسان، پیش از آنکه با زبان سخن بگوید، با دل نجوا میکند و پیش از آنکه چیزی بخواهد، خود را به صاحب این خانه میسپارد.
میگویند او بارها به این مسجد آمده بود؛ نه برای دیده شدن، نه برای ثبت در قاب دوربینها، بلکه برای خلوتی که سیاست از او گرفته بود؛ مردان سیاست، بیش از دیگران به پناهگاهی برای سکوت نیاز دارند و او این سکوت را در شبهای جمکران پیدا میکرد؛ همانجا که فاصله زمین و آسمان، کوتاهتر از همیشه احساس میشود.
روایت نزدیکانش از حضورهای مکرر او در این مکان مقدس، تصویری از انسانی را ترسیم میکند که در میان پیچیدگیهای سیاست، راه آرامش را در گفتوگوی صمیمانه با خدا و توسل به حضرت ولیعصر(عج) جستوجو میکرد.
اکنون تقدیر، حلقهای شگفت ساخته است؛ راهی که سالها با قدمهای آرام و دل امیدوار پیموده میشد، این بار با شانههای مردمی طی خواهد شد که برای بدرقه آمدهاند؛ همان صحنها، همان گنبدها، همان آسمان قم؛ اما این بار نه برای آغاز یک مناجات، بلکه شاهد آخرین نماز خواهند بود.
قم، شهری که قرنها با نام علم، فقاهت، هجرت و انتظار شناخته شده است، این بار روایت دیگری را در حافظه خود ثبت خواهد کرد؛ روایتی از وداع، در سایه مسجدی که برای میلیونها عاشق، نماد امید به آینده و پیوند با آسمان است.
این شهر، روایت آخرین دیدار مردی را بر دوش میکشد که سالها دلش را در کوچههای جمکران جا گذاشته بود؛ مردی که هرگاه غبار خستگی روزگار بر جانش مینشست، راه این مسجد را در پیش میگرفت؛ بیتشریفات، بیهیاهو و تنها برای آنکه چند دقیقهای با صاحب این خانه درد دل کند.
در این صحن و سرا، زمزمههای بیشمار او با دیوارها آشناست؛ دعاهایی که کسی جز خدا نشنید، اشکهایی که تنها شبهای جمکران شاهدش بودند و عهدهایی که میان بنده و پروردگار بسته شد؛ فردا همان صحنها، شاهد وداع مردمی خواهند بود که خاطره آن نجواها را در ذهن خود زنده میکنند.
و چه تصویر ماندگاری خواهد بود؛ هنگامی که صفهای نماز، در صحن جمکران شکل میگیرد، تکبیرها در آسمان شهر میپیچد و هزاران دست برای آخرین دعا بالا میرود؛ در آن لحظه، گویی همه نجواهای سالهای گذشته به یک دعا ختم میشود؛ دعایی برای آرامش روح انسانی که بارها در همین مکان، آرامش دل خود را جستوجو کرده بود.
تاریخ، چنین صحنههایی را فراموش نمیکند؛ نه به خاطر ازدحام جمعیت، نه به خاطر تیتر رسانهها و نه به خاطر قاب دوربینها؛ بلکه به این دلیل که گاهی یک مکان، یک نماز و یک وداع، بیش از هزاران صفحه تاریخ، از نسبت میان ایمان، مردم و سرنوشت انسان سخن میگویند.
شاید سهشنبه، جمکران بیش از همیشه معنای نام خود را آشکار کند؛ جایی که سالها زمزمههای یک دلداده را در دل خود حفظ کرده بود، اکنون همان زمزمهها را با «اللهاکبر» نماز به آسمان بازمیگرداند و این، آخرین قرار مردی است که راه خانه دوست را خوب میشناخت.
