به گزارش پویاروز، در این اقیانوس بی‌کران زائران، جایی که غریبه و آشنا دست در دست هم، گویی پاره‌ای از وجود یکدیگرند، تجربه‌ای عمیق از همدلی و برادری شکل می‌گیرد. خستگی راه، با هر نوای “یا حسین” و هر لبخند مهربان، محو می‌شود. کوله‌بار زائر، نه تنها حاوی وسایل سفر، که مملو از آرزوها، حاجات و دردهای نهفته‌ای است که قرار است در کنار تربت پاک سیدالشهدا (ع) آرام گیرند.

این پیاده‌روی، فرصتی است برای تأمل، برای بازگشت به خویشتن. در هر لحظه، گویی تاریخ در برابر دیدگان زائر جان می‌گیرد و فریاد “هل من ناصر ینصرنی” امام حسین (ع) در گوش جان طنین‌انداز می‌شود. اینجاست که اشک‌ها، نه از غم، که از سر شوق و دلدادگی بر گونه‌ها جاری می‌شوند؛ اشک‌هایی که غبار گناه را از دل می‌شویند و جانی تازه می‌بخشند.

اربعین، تجلی‌گاه ایثار و بخشش است. سفره‌های ساده‌ای که بی‌هیچ چشم‌داشتی گشوده می‌شوند، دستانی که بی‌منت، خستگی از تن زائر می‌زدایند و کلماتی که با هر زبان و لهجه‌ای، نوید آرامش می‌دهند. این صحنه‌ها، تصویری بی‌نظیر از انسانیت متعالی را به نمایش می‌گذارند.

در نهایت، اربعین تجربه‌ای فراتر از درک، عمیق‌تر از هر توصیف و ماندگارتر از هر خاطره است. سفری که پس از بازگشت نیز، نبض آن در دل زائران می‌تپد و آنان را برای یک سال دیگر، تا اربعینی دیگر، سرشار از عشق و امید نگاه می‌دارد.