پویاروز – تهران- شاید کمتر نمایشی به روی صحنه رفته باشد که مدیومی چون مدیوم سینمایی داشته باشد؛ یک کمدی موقعیت، که در عین حال تراژیک هم هست؛ «سلول» به کارگردانی محسن زرآبادی و تهیهکنندگی داود نامور نمونه یک کمدی همراه با لحظات تراژیک است که همریتمی بازیگرانش نقطه عطف آن است.
به گزارش خبرنگار تئاتر ایرنا، روایت از این قرار است که دو سرباز زندان تصمیم میگیرند شب یلدای خود را با زندانیان بند اعدامی سپری کنند که… .
«سلول» با بازی وحید نفر، حسین میرزاییان، حمید عرب، عباس ایمانی، ارشیا شریعتی، شادی احدیفر، محسن بیده، محمدرضا بهشتیان، فرشید بختیاری و محسن زرآبادیپور روایتگر سلولی است با پنج زندانی که هر کدام داستانهای خودشان را دارند و در جاهایی در تلاقی با هم قرار میگیرند.
سلول، بحث اجتماع امروز ماست با آدمهایی که گفتمانهای خاص خود را دارند که اینها به عنوان بخشی از جامعه، هر کدام نماد طیف خاصی از اجتماع هستند. به قول احمد ناظرزادهکرمانی، هدف این است که برای تماشاچی محصول فرهنگی تولید کنیم که حالش خوب شود که در عین حال سرگرمی است و سلول نمایشی حال خوبکن و همراه با سرگرمی است.
متن برای پوریا گلستانی است و محسن زرآبادی آن را دراماتورژی کرده است. زرآبادی میگوید خودم حرفی برای گفتن ندارم و این سلول است که قرار است حرف بزند؛ زندانی که حرف های زیادی دارد، افرادی که گویش های مختلفی دارند و هر کدام داستانهای خود را.
اینجا هم مثل همه زندانهای دیگر است که داستانهای خودش را دارد اما به شیوه کمدی تراژیک؛ با کمدی وارد میشود و با تراژیک تمام میشود. زرآبادی میگوید: ایده از پوریا گلستانی بود که تبدیل به متن شد و به نوعی، من آن را دراماتورژی کردم.
سلول تاکنون حدود ۹۰ اجرا داشته و به گفته تهیهکننده نمایش تا ۱۲۰ اجرا هم خواهد رفت.
سلول، بحث اجتماع امروز ماست
داود نامور به خبرنگار ایرنا میگوید: سلول، دغدغه خود نویسنده بود که این نمایش را سالها پیش نوشته بود و یک دوره هم اجرا رفته بود.
به گفته او، سلول، بحث اجتماع امروز ماست؛ سلولی که پُر از گویشها و گفت و گوهای کمدی است و در فضای اجتماعی بخشی از آن را نشان میدهد. به لحاظ محتوایی اگر حساب کنیم، سلول بخشی از جامعه ماست که در سلول قرار گرفته است.
تهیهکننده سلول با بیان اینکه نمایش در حدود ۹۰ اجرایی که داشته هر شب با استقبال خوب مخاطبان مواجه بوده است، گفت: زحمت اصلی با بچههای گروه بوده و انتخاب بازیگران نیز با محسن زرآبادی بود. من دخالتی در انتخابها نداشتم و اگر نیاز بود پیشنهادی میدادم.
او میگوید: قشنگی کار در این است که آرتیست بازیگران را بر اساس چیزی که در ذهنش دارد، انتخاب میکند. همگی بچههای گروه از حیث اخلاقی و حرفهایگری فوقالعادهاند. من بیشتر روی تولید کار میکنم؛ اینکه چگونه تولید کنیم تا تماشاچیان و بازیگران حالشان خوب شود و و اینکه حرفی را برای جامعه بزنیم و نمیخواهیم پیام روشنفکری داشته باشیم، اینکه بگوییم جامعه ما همانی است که در سلول قرار گرفته، کافی است.
وی افزود: تبلیغات خوبی روی سلول حتی به صورت سینه به سینه انجام شد و فکر میکنم جوابش را با رضایت تماشاچیها گرفتیم.
۹ ماه در سلول کنار هم هستیم
نامور اظهار کرد: نمایش سلول، دیالوگی دارد که میگوید در داخل سلول تعداد آنهایی که خلافکار هستند و اختلاسگر و دیگر زندانیهایی که به هر دلیلی به سلول افتادهاند کم هستند اما بیرون از سلول پُر از این آدمهاست و باید مراقب آنها باشیم. البته برخی از زندانیها هم مقصر نیستند و موقعیت تخلف برای آنان پیش میآید. در داخل سلول به تعداد انگشتان دست شما هستند که تخلف میکنند اما در جامعه خیلیها تخلف میکنند.
از نگاهی دیگر، سلول میخواهد که بگوید ما انسانها هر کدام سلولهای خود را داریم.
به گفته نامور، حتی جامعه هم میتواند سلول باشد و از همه جا افراد را تحت تاثیر قرار دهد و فرد را در بنبست قرار دهد که خوشبختانه انتهای بنبست در حال باز شدن است. به تعبیری دیگر، خود آدمها ممکن است سلول و فضای محدود و بستهای داشته باشند که باید آن را باز و خالی کنند و سلول این محتوا را دارد.
وحید نفر بازیگر نمایش هم گفت: شاکله اصلی نمایش، جمعی است که شناخت خیلی خوبی از هم دارند. از بازیگران مختلف با تواناییهای بالا دور هم جمع شدند تا فرآیند همگن، همسان و خوشریتمی را در کنار هم ایجاد کنند. خیلی سخت است بازیگرانی پیدا کرد که ریتمشناس باشند و همدیگر را پوشش دهند و ساپورت کنند.
او خاطرنشان کرد: در سلول نزدیک به ۹ ماه است در کنار هم هستیم و این اتفاق مبارکی از نظر من است. سلول بیشتر از اینکه پیامی داشته باشد در بطن خود اشاره دارد به اینکه ما چگونه میتوانیم از بسیاری از زشتیها جلوگیری کنیم، زشتیهایی که میتوانند نباشند. نمایش سلول، با کمی تعلق، خویشتنداری، تعلیم آموزش و فرهنگسازی به این موضوع میپردازد که بسیاری از پلیدیها میتوانند وجود نداشته باشند.
همچنین، حسین میرزائیان دیگر بازیگر نمایش با اشاره به همکاری پیشتر با محسن زرآبادی گفت: سلول پیشتر با گروه دیگری روی صحنه رفته بود که این بار وقتی به من پیشنهاد شد، از آنجایی که متن خوبی داشت و از جمله کارهای سخت است، پذیرفتم. کاراکتر من متفاوتتر از دیگر کاراکترهایی است که تاکنون بازی کردهام.
او درباره نمایش هم به این جمله بسنده کرد که، نیش عقرب نه از بهر کین است، اقتضای طبیعتش این است.
این بازیگر تئاتر تاکید کرد: تئاتر کار میکنیم تا به اصطلاح شتک بزنیم و مردم و مسئولان را نیشگون بگیریم. ما نمیتوانیم راهکار در مقام هنر ارائه کنیم بلکه مشکلات را در دل نمایش عنوان میکنیم.
شادی احدیفر بازیگر نمایش هم گفت: سلول را با پیشنهادی که محسن زرآبادی داشت بازی میکنم. به سبب آشنایی که با کارگردان داشتم، این نمایش، یک طنز اجتماعی خوشریتمی است و من سهم کوچکی در آن دارم. کلیت این نمایش جذاب است و مخاطب را هم خسته نمیکند.
