چقدر غریبانه، رئیس جمهور مظلوممان و یاران مظلموم تر از خویش، در  دل آتش و در دل جنگلی عمیق و سرد و بارانی در دره ای پر از مه، پرواز کردند،  در آن شب رویایی ابر، باران و مه، این پرنده های بهشتی را به سوی آسمان بدرقه کردند آن هم در چه شبی،در شب میلاد امام هشتم. بغض سراسر وجودم را فرا گرفت. از مظلومیت شخصی که سراسر وجودش پر از تقلا و تلاش و حرکت در راه اهدافش بود.

کاش می دانستم، در آن لحظات  پرواز عاشقانه ات به چه چیزی می اندیشی!؟  بدوشک به پروژه های که باید تمامشان می کردی، به روستاهایی و شهر هایی پرت و دور افتاده ای، که باید سر می زدی، می دانم در آن لحظات آخر هم به فکر ملت بودی، آه از آن شب حادثه،  در شب میلاد کسی که خالصانه در خدمتش بودی و به خادم ایشان معروف بودی.

کاش خنده  زیبایت را می دیدم وقتی که آهوان  زیبا در میان مه  آمدند تا تو را مژده دهند که سر در آغوش یار داری، و چه لحظات شیرینی را تجربه کردی، فارغ بودی از حرکت، از نگرانی برای محرومان، از دغدغه های جمهوریت و از نگرانی های دنیایت. چقدر سبک شدی و سبک بودی در آن لحظات دیدار.