مجتبی تابش: در زمانه ای زندگی می کنیم که بحث ایجاد و تداوم زندگی متمدن مبتنی بر دموکراسی سیاسی، اجتماعی ارجعیت دارد بر تمام دوران های گذشته که در آن دوران ها حق انتخاب و استفاده از نظر عمومی وجود نداشته است.

این دموکراسی سیاسی، اجتماعی حاصل نمی شود جز از راه استفاده از نظر و دیدگاه عمومی و برای مشخص شدن رای و دیدگاه عمومی راهی وجود ندارد جز انتخابات و مشارکت عمومی  و حداکثری در انتخابات.!

در جامعه ی سیاسی حاکم بر ایران از دوران مشروطیت انتخاباتی جهت انتخاب نمایندگان مجلس شورای ملی برگزار میشد که معمولا با حالات اجبار و عدم آگاهی عام از نتیجه انتخاب و بدون پاسخ دهی منتخب همراه بود.

در اواخر دهه‌ی پنجاه با پیروزی انقلاب اسلامی، مشارکت در تعیین سرنوشت سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی با انتخابات ریاست جمهوری در ۵بهمن۱۳۵۸ پس از استعفای دولت موقت بازرگان شکل دیگری گرفت و از آن پس تا امروز نظام جمهوری اسلامی بیش از چهل انتخابات گوناگون (ریاست جمهوری, مجلس شورای اسلامی، مجلس خبرگان رهبری و شورای شهر) را پشت سر گذاشته است.

انسانها معمولاً در انتخاب اختیاری در امور زندگی شخصی، اقتصادی و سیاسی بر دو نوع نتیجه گرا و وظیفه گرا تقسیم می شوند.

در مقابل، وظیفه گرایان افرادی هستند که در ارزیابی عمل اختیاری خود صرف نتیجه را ملاک درستی و نادرستی نمی دانند بلکه ارزش کار خود را با تلاش و عمل خود،  مقیاس رضایت ذهنی می دانند و در پذیرش نتیجه هر چه که باشد پذیرا و استوار هستند.

با این پیش زمینه و با توجه به انتخابات پیش رو و با عنایت به تجارب گذشته بحثی که وجود دارد؛ پذیرش نتیجه انتخابات است از سوی طرفداران و کاندیداها.

طرفداران کاندیدا به صرف علاقه و باوری که به منتخب خود پیدا می کنند با توجه به اخبار فراوان و بدون منبع در فضای مجازی هر کدام کاندیدای خود را برنده این ماراتن می دانند و این تفکر باعث می گردد که در پذیرش نتیجه دچار چالش شوند.

و برخی کاندیداها نیز  به صرف بعضی نظر سنجی ها و اخبار ناقص از شهرهای متفاوت تا اعلام کلی آرا خود را برنده می دانند.

این پیش داوری و اطلاعات غلط باعث می شود که اشخاص در پذیرش نتیجه دچار ضعف و دوگانگی شوند.

 برای یک سیاست مدار و طرفدار او باید اخلاق در سیاست و قانون گرایی مهمتر از هر داشته و آورده ای باشد. و اخلاق سیاسی ایجاب می کند که شخص تابع و پذیرای قانون باشد و حس وظیفه گرایی را ارجح تر بر حس نتیجه گرایی در خود تقویت کند.

انتخابات عملی است بر پایه نظر و رای اکثریت و نظر اکثریت آرایی است که از صندوق رای خارج می گردد نه  آماری که در فضای مجازی و نظر سنجی ها از سوی برخی هواداران اعلام می گردد. معمولاً آمار نتیجه می بایست از مرجع مستقیم برگزاری انتخابات تأیید و اعلام شود.

در مسئله‌ی انتخابات و غیر انتخابات، همه باید تسلیم رأی قانون باشند؛ در مقابل قانون تمکین کنند. آن حوادثی که در سال ۸۸ پیش آمد که برای کشور ضرر داشت و ضایعه‌ آفرین بود. همه از همین ناشی شد که کسانی نخواستند به قانون تمکین کنند؛ نخواستند به رأی مردم تمکین کنند. ممکن است رأی مردم برخلاف آن چیزی باشد که منِ شخصی مایل به آن هستم؛ اما باید تمکین کنم. آنچه که اکثریت مردم، اغلب مردم آن را انتخاب کردند، باید همه تمکین کنند؛ همه باید زیر بار بروند. خوشبختانه سازوکارهای قانونی برای رفع اشکال، رفع اشتباه، رفع شبهه وجود دارد؛ از این راهکارهای قانونی استفاده کنند. این که وقتی آنچه که اتفاق افتاده است، برخلاف میل ما شد، مردم را به شورش خیابانی دعوت کنیم که این در سال ۸۸ اتفاق افتاد ‌یکی از خطاهای جبران‌ناپذیر است. این تجربه‌ای شد برای ملت ما، و ملت ما همیشه در مقابل یک چنین حوادثی خواهد ایستاد.  ۱۳۹۲/۰۱/۰۱