از یک فکر ساده شروع شد و به زودی به رویایی بزرگ تبدیل شد؛ این که چرا کودکان سندروم داون نباید از خدمات فرهنگی و آموزشی بهره‌مند شوند؟ چرا این کودکان با نیازهای خاص، همانند دیگر کودکان نباید فرصت تجربه شادی و خلاقیت را نداشته باشند؟