اما میان تمام آن حماسه‌ها، یک تصویر برای من از جنسِ دیگری است؛ صحنه‌ای که تا ابد، دلیلِ افتخارم به ایرانی بودن خواهد بود.

آن پنج قامتِ استوار و گمنام که در میانه هیاهوی سقوط و آتش، بی‌باکانه از روی پل خرمشهر به سوی جاده شلمچه گام برداشتند، ساده و بی هیاهو رفتند، آن‌ها نه برای نام، که برای وطن و هموطنان‌شان، سینه سپر کردند.

می‌رفتند تا با خونِ خویش، زمان بخرند؛ تا عراقی‌ها را در پیشِ رو معطل کنند و فرصتی طلایی به زنان، کودکان و مردانِ شهر ببخشند تا از چنگالِ دژخیمان بگریزند.

آن‌ها و یارانِ هم‌رزم‌شان، ۳۴ روز تمام، خرمشهر را به دژی تسخیرناپذیر تبدیل کردند و به جهانیان فهماندند که فرزندانِ این خاک، حتی در سخت‌ترین و ناامیدانه‌ترین لحظات نیز، دفاع از شرف و وطن را وا نمی‌گذارند.

هر سال که بیرقِ فتح خرمشهر برافراشته می‌شود، ناخودآگاه تصویرِ آن پنج قهرمانِ اساطیری در ذهنم جان می‌گیرد؛ گویی آن‌ها از دلِ غبارِ تاریخ سر برآورده‌اند تا یادآوری کنند که ایران، فراتر از مرزهای جغرافیایی، یک ایمانِ واحد است.

آن پنج نفر، برای من، عصاره‌ی قلب‌هایی هستند که برای وطن می‌تپید؛ نمادِ یک تنِ واحد که در برابر دشمن، هرگز لرزه بر اندامش راه نیافت.

و هر بار که خورشیدِ سومِ خرداد طلوع می‌کند، یادِ فتحِ خرمشهر زنده می‌شود، آن تصویرِ نمادین در ذهنم جان می‌گیرد.

آن‌ها را می‌بینم که گویی از میانِ مه و غبارِ تاریخ، دوباره سر برآورده‌اند؛ قهرمانانی که نه برای شهرت، که برای حقیقتِ وطن جان‌فشانی کردند.

آن‌ها در پلِ خرمشهر نماندند؛ آن‌ها از آن پل گذشتند تا به ابدیت بپیوندند، آن‌ها به ما آموختند که اگرچه بدن‌ها فانی‌اند و نام‌ها در گذر زمان به فراموشی سپرده می‌شوند، اما غیرت و فداکاری در رگ‌های تاریخِ این سرزمین جاری است.

هرگاه که به آن تصویر نگاه می‌کنم، می‌بینم که چگونه پنج انسان، با دستانی خالی، در برابرِ طوفانی از آهن ایستادند و با خونِ خویش، پلِ نجاتِ یک ملت شدند.

آن پنج نفر… آن‌ها تکرارِ مداومِ نامِ ایران بودند، در سخت ترین ساعتِ تاریخِ این مرز و بوم

آن‌ها نرفتند که به تاریخ بپیوندند، آن‌ها آمدند تا به تاریخ، معنا ببخشند.