به گزارش پویاروز، کار از تهاجم فرهنگی گذشته، حالا باید گفت: فرسایش فرهنگی.
وقتی کودک کلاس اول ابتدایی سر سفره از “عرق” می‌پرسد، نه از سر دانایی، بلکه به تقلید از هم‌کلاسی‌هایش، فاجعه فقط فرهنگی نیست؛ ریشه‌ای‌ترین لایه‌های تربیت ملی در حال فروپاشی‌ است.

یکی از پدران تعریف می‌کرد پسر کلاس اولی‌اش با معصومیتی کودکانه پرسیده:
«بابا چرا ما سر سفره‌مون عرق نداریم؟»
پدر با شنیدن این سؤال چنان برآشفته شد که ناخودآگاه سیلی‌ای به صورت کودک زد. بعد، وقتی پرسید “می‌دونی عرق چیه؟” کودک با چشمانی اشک‌آلود گفت: “نه… ولی دوستام می‌گن سر سفره‌شون هست همیشه…”

آقایان مسئول فرهنگی!
کجایید؟
در کدام جلسه‌ی اتاق شیشه‌ای نشسته‌اید و برای آینده فرهنگی این کشور نسخه می‌پیچید؟
بودجه‌های میلیاردی نهادهای فرهنگی چه شد؟
کدام خروجی قابل دفاع را می‌توانید به مردم نشان دهید؟
کودکان امروز که باید در مهد قرآن و قصه‌های ملی و دینی تربیت شوند، دارند زبان الکل و ابتذال را از هم‌کلاسی‌هایشان یاد می‌گیرند.

دشمن، سال‌هاست که سراغ جوان‌ها رفته؛ موسیقی مبتذل، فیلم‌های بی‌هویت، پلتفرم‌های آلوده، بازی‌هایی با محتوای تخریب بنیان خانواده و اعتقادات…
اما حالا دشمن از مرزهای نوجوانی عبور کرده و مستقیماً رفته سراغ کودکان.
نه با تانک و گلوله، بلکه با انیمیشن، با موبایل، با الگوسازی‌های مسموم، با پلتفرم‌هایی که شما یا بلد نیستید، یا حوصله‌اش را ندارید!

تا شما هنوز درگیر تکرار مدیران خسته و همایش‌های بی‌خاصیت و برگزاری جشنواره‌هایی با «مهمانان همیشگی» هستید، فرهنگِ زیر پوست جامعه دارد دگرگون می‌شود.
نه آرام، بلکه به‌سرعت، به شکلی هولناک و عمیق.

بی‌خیالی شما، خیانت است.
این همه نهاد و شورا و دفتر و میز و مسئول با عنوان «فرهنگی»، اگر نتواند از یک کودک در برابر مفاهیم آلوده محافظت کند، دیگر دقیقاً به چه کار می‌آید؟
چند سال دیگر، چه خواهید گفت وقتی همین کودکان، با ذهن آلوده و هویت تهی، به سن رأی و انتخاب و مدیریت برسند؟

کلاهتان را بالاتر بگذارید،
خیال نکنید با چند مسابقه نقاشی و کارتون آبکی، آینده کودکان تأمین می‌شود.
آینده‌ی این کشور در حال مصادره است، با سکوت شما